Met gevaar voor eigen leven heb ik mij vandaag op het slagveld begeven. Hier en daar groepjes jongeren (vooral jongens) die nu al een vuurwerk er door schoten. Het knalde overal om mij heen.

 

Het was net een oorlogsgebied op straat. De jaarlijkse ééndaagse-oorlog is weer begonnen. En telkens maar hopen dat ze je veilig doorlaten. Want die jongens houden heus niet op met rotjes gooien als ik er langs moet. En dat vind ik knap aso. Maar in hun ogen ben ik waarschijnlijk zo'n volwassene die niet moet zeuren en die toch ook zelf is jong geweest. Nou dat wel, maar ik heb het nooit op vuurwerk gehad, dus dat ook nooit gedaan.

 

Zolang ze de rotjes niet achter mij aan gooien, probeer ik maar met een houding van ik-ben-niet-bang-voor-jullie mijn werk te doen.

 

Maar ik ben blij dat ik nu veilig achter de pc zit.

Een vader, twee zoons en een grote zwarte hond speelden met de bal op straat.

De vader: "Mag ik u even een hand geven? Dan ziet ie dat u een aardige mevrouw bent en dan doet ie waarschijnlijk niks."

Had meteen wel in de gaten dat dat 'voor de hond' was.

De vader: "Kijk eens Joep, wat een aardige mevrouw!"

Het zwarte monster springt kwijlend naar mij op. Nu ben ik niet zo bang voor honden en dit was een vriendelijk opspringen en gekwijl. Ik deed het tijdschrift door de brievenbus en liep de straat verder uit.

 

Toen ik terug kwam, stond daar de vader met het tijdschrift in de hand. "Wil je het nog een keer bij ons door de brievenbus gooien?"

"Nog een keer?" vroeg ik verwonderd.

"Ja, hij heeft een elektronische halsband om en ik kan hem van een afstandje corrigeren. Ik ben hem een beetje aan het trainen dat hij gewend raakt aan de postbode en het geluid van de brievenbus."

Ik loop opnieuw naar de brievenbus. De vader ging mee en klepperde met de brievenbus, maar de hond had meer aandacht voor de bal dan de brievenbus.

De vader bedankte mij en ik ging de straat uit.

 

Zo word je weer even ruw uit je 'kerst'droom gehaald als er 5 postzakken bij de nabreng staat. Dus in totaal 7 zakken. Dat is wel vaker zo op dinsdag tegenwoordig. Maar goed, dat is dan ook de PIEKdag bij uitstek.

 

Dikke H&M catalogi zaten erin en van die dikke enveloppen van centre parks. Ja, ik zit echt in zo'n buurtje waar de mensen regelmatig wat kleding via dit postorderbedrijf bestellen en ik zie de meesten er ook wel voor aan om eens een midweekje erop uit te trekken. Allemaal jonge gezinnen met kids.

 

En die kinderen waren allemaal vrij en speelden buiten. Sommigen zelfs zonder jas, want dat kon best. Ook al is het eigenlijk een raar idee. Dat het midden in de winter is, maar dat het qua temperatuur wel voorjaar leek. Hoe anders was het vorig jaar...

 

Kinderen thuis, maar ook veel auto's op de oprit. Getuigd van het opmaken van de laatste vrije dagen vóór het nieuwe jaar. Dat systeem krijgen wij volgend jaar ook. Dat je vakantiedagen binnen een jaar moet opmaken, anders vervallen ze.

 

Wat we nu nog hebben staan, blijft nog 5 jaar geldig. Nou, dan mag ik wel eens een dagje vrij gaan nemen, want ik ben meer van het doorwerkende soort. Ik weet niet eens hoeveel vrije dagen ik nog heb staan...

 

 

Wat was het een heerlijke dag vandaag wat weer betreft. Zo lekker in het zonnetje op straat mogen zijn, wie wil dat nu niet. Was vorig jaar heel anders.

 

Vandaag met een collega samengewerkt. Eerst haar wijk en daarna de mijne. Voor je gevoel ben je dan toch sneller klaar. Ontzettend veel kerstkaartjes nog vandaag. Zal na de Kerst ook nog zo zijn, maar langzaam gaat het dan weer over in de normale hoeveelheid.

Het leek er toch wel op dat 'men' meer kaartjes verstuurd heeft dan vorig jaar. Misschien door de crisis? Dat we dan toch weer teruggrijpen op het gezellige ouderwetse kerstkaartje i.p.v de kille e-mail?

 

Er kwam een man bij mij vragen of ik ook een los kaartje had gevonden, want hij had een lege envelop gekregen. Hij was er nogal verbaasd over. Maar dat is iets wat we elk jaar weer zien. Als enveloppen niet dichtgeplakt worden, willen er wel eens kaartjes zoekraken. Ik geloof niet eens dat hij het erg vond. Het was meer een vreemde 'ontdekking' voor hem dat zoiets kon gebeuren. Maar het is natuurlijk wel vervelend.

 

Wat ook gebeurd bij open enveloppen is, dat er andere kaartjes inschuiven. Soms zie je dat toevallig, maar soms ook niet.

 

En hele mini-kaartjes zijn echt frustrerend. Ik snap heel goed dat dat heel leuk is om zulke kaartjes te versturen, maar u doet de postbezorger er geen plezier mee. (Nou hoeft dat natuurlijk ook niet...) Ze vallen er heel vaak tussenuit, omdat ze zo slecht hanteerbaar zijn. Maar ja... dat is een frustratie waar niet zoveel aan te doen is.

 

En nu heb ik gewoon weekend. Wij hebben niks niet een extra dag vrij, want zaterdag is een gewone werkdag en op maandag hoef ik sowieso nooit te werken. Dus een 'gewoon' weekend voor mij, dat toevallig samenvalt met Kerstmis.

 

Ik zei t toch vorige keer dat ik schreef? Meteen de dag na Sinterklaas krijgen we de eerste kerstkaarten. En het was ook zo.

 

Dinsdag waren er al kerstkaarten tussen de dagelijkse poststukken te ontdekken. Maar ook in de huiskamers verandert er veel. Ja, je kijkt zo af en toe eens naar binnen hoe de inrichting is... Gisteren zag ik nog geen kerstbomen, maar vandaag wel. Nu wil ik nog zo naïef zijn om te denken dat men een kerstboom van de Goedheiligman heeft gekregen. Maar ik weet wel beter...

 

En ik denk: waar is men mee bezig? Als je nu toch al een kerstboom in je huisje zet, wat is er dan met Kerstmis nog aan? Het lijkt me dat je er dan wel op uitgekeken bent. Maar goed, meteen na de Kerstdagen gaat ook menig kerstboom weer de huiskamer uit. En dat zal ook wel moeten als je zo'n omgezaagd ding hebt.

Als je die nu in je huis zet, heb je tegen Kerstmis een kale boom en het hele jaar dennennaalden in je vloerbedekking. (Zo ging het tenminste bij ons thuis vroeger.)

 

Heb zelf een kunstboom, maar die komt niet eerder in huis dan een paar dagen voor Kerstmis. En dan met Driekoningen mag ie weer in de doos. Maar voor het zover is moet ik me eerst nog door héél veel kerstkaarten heen worstelen.

 

Wel leuke kerstpostzegels dit jaar..

 

Het was me t weekje wel weer. We begonnen maandagochtend met een vergadering op t hoofdkantoor. Met alle dames postbezorgers en de enkele heren die er nog tussen lopen. Met koffie en cake en veel geouwehoer. Maar er waren serieuze dingen te bespreken over hoe het nu in de toekomst zal gaan. Nee, wij raken (gelukkig) niet onze baan kwijt, maar organisatorisch gaat het wel allemaal op de schop. Nou, ik zie t wel tegen die tijd. De veranderingen zijn toch niet meer tegen te gaan en ons wordt sowieso niets gevraagd. Wij hebben maar uit te voeren. En dat doen we ook...

 

Dinsdag: harde wind, fietstassen uitpuilend van de h.a.h. en ja, ik zag het eigenlijk wel aankomen, maar dan gebeurt het toch plotseling. Eén windvlaag en daar gingen 1 AH folder en 1 van de Jumbo er vandoor. Op zich niet zo'n ramp, maar het was net ter hoogte van de basisschool en het was net rond die tijd dat moeders hun kids gingen halen. En ja, het was een aantal moeders niet ontgaan dat er iets uit mijn tassen fladderde. Dus druk gebarend en wijzend naar mij (alsof er iets verschrikkelijks gebeurd was) en roepen toen ik voorbij kwam. En ik riep terug dat het maar folders waren en dat ik daar genoeg bij mij had. Nou, aan hun gelaatsuidrukking te zien, vonden ze dat geen goed excuus. Wat hadden ze dan verwacht? Dat ik als een bezetene achter een paar reclamefolders aan zou rennen? Ik dacht t toch niet..

 

Woensdag en donderdag rustige dagen. Vrijdag een vrije dag.

 

Vandaag, zaterdag: eindelijk weer eens regen. Dat was lang geleden. Het was een beetje zo van één straat regen, één straat droog. Net genoeg regen om flinke natte folders te krijgen en net te weinig droog dat ze weer op konden drogen. Het waren weer van die 'vodjes papier van de C1000'. Oeps... volgens mij mag ik niet zo negatief spreken daarover. 'Reclame is ook post' namelijk (volgens de organisatie). Dus, herstel: Het waren van die mooie roze folders van de C1000.

Eigenlijk verwacht ik volgende week al wel de eerste kerstkaarten. Sommige mensen zijn er altijd vroeg bij...

 

Zachtjes vallen snottebellen,

druppel-druppel-druppel-drup

Uit mijn neusgat naar beneden,

druppel-druppel-druppel-drup

Ja, zo gaat het ieder jaar,

't is geen leugen, maar 't is waar

Ja, zo gaat dat ieder jaar,

't is geen leugen, maar 't is waar

 

Als de temp'ratuur gaat dalen,

druppel-druppel-druppel-drup

Moet ik extra tissues halen,

druppel-druppel-druppel-drup

Ja, zo gaat het heel de tijd,

heel die lange wintertijd

Ja, zo gaat het heel de tijd

heel die lange wintertijd

 

't Is het lot van ons soort mensen,

druppel-druppel-druppel-drup

Dat w'ons snotneus steeds verwensen,

druppel-druppel-druppel-drup

Ja, we snott'ren heel wat af,

maar we doen het met een lach

Ja, we snott'ren heel wat af,

maar we doen het met een lach

 

Dus collega's, nu niet zeuren,

druppel-druppel-druppel-drup

Wij gaan snott'rend langs de deuren,

druppel-druppel-druppel-drup

Met een zakdoek in de hand

trekken wij door Nederland

Met een zakdoek in de hand

trekken wij door Nederland

Als ik straat 7 binnenfiets over de stoep, stuit ik op een barricade. Twee dames, één met fiets, staan te praten. Ik vraag vriendelijk of ik er even langs mag. Mensen gaan soms op de gekste plaatsen met elkaar staan praten. Vooral bochten zijn hun lievelingsplekken en ze snappen dan maar niet waarom het overige verkeer hinder van hen heeft. Maar dat even terzijde...

In deze straat neem ik mijn fiets mee, want het is een lange straat. Er is niet veel post, dus ik fiets veel huizen voorbij. Bij nr. 70 hang ik de nodige elastieken aan het hek. Als ik bij de buren de post bezorg, gaat de deur open en komt het meisje haar elastiekjes halen. Aan de brommende stem die ik uit het huis hoor komen, is moeder er niet zo van gecharmeerd dat haar dochter op witte sokken naar buiten huppelt.

Voor het laatste stukje straat zet ik toch mijn fiets even neer, om na het laatste huis het grasveld over te kunnen steken (de hondenpoep ontwijkend) naar de overkant van de straat, naar het huis van de orgeldraaier.

En dan weer helemaal terugfietsen naar de plek waar ik de straat kwam binnen fietsen (de dames staan er nog) om het laatste stukje te doen. Het gaat vlot.

Na het laatste huis mieter ik de zestien elastiekjes die nog aan mijn stuur hangen in mijn fietstas. Het zit er weer op voor vandaag.

 

Straat 4. (Eigenlijk is dit de tweede helft van straat 2)

Als ik straat 6 oversteek, zie ik weer die oude man met oordopjes. Die is duidelijk een straatje om.

Meneer van nr. 141 komt met de fiets door de gang. Door de kier van de deur geef ik hem de post aan. Hij gaat vast zijn zoontje van school halen. Mevrouw van nr. 115 is weer aan het werk in de tuin. Ik loop haar vandaag voorbij. Daar komt mevrouw van nr. 89 aangelopen. Ik vraag of ze de post mee wil nemen, maar zie dan dat er vandaag niets voor haar bij is.

Aan het einde van straat 4 hoor ik de schoolbel.

 

Als ik straat 5 in fiets, hoor ik de klokken van de kerk het Angelus slaan. Het is twaalf uur.

Deze straat verloopt vlekkeloos. Ik vergeet zelfs niet om het postpakket mee te nemen.

 

Ik fiets binnendoor naar straat 6 en zet mijn fiets tegen de bielzen omheining van nr. 37. Deze straat heeft 2 bundels, maar ik voeg ze samen zodat ik niet mijn schoudertas mee hoef. Ik heb nog maar net de bundels uit mijn tas gehaald of er remt een meisje op een fiets. Ze woont in straat 7. "Mag ik elastieken?" - "Doorfietsen!" zegt haar moeder, "je hebt elastieken genoeg." Dat klopt. Ik heb de afspraak met dat meisje dat ik altijd wat elastiekjes aan het hek hang. Ik moet die straat nog doen, dus zeg ik tegen haar, dat ik nog langs kom straks.

 

 

Om iets na elven de deur uit. Er liggen nog 3 wijken op t depot. Als ik mijn tas openrits zie ik dat mijn collega haar naam heeft opgeschreven op het bezorgrapport, maar ook weer doorgekrast. Die was zeker in de war.

 

Er zitten acht handzame bundeltjes in de tas voor 7 straten. Een makkie vandaag dus, maar het is dan ook een daldag.

 

Straat 1 begint met wat horecagelegenheden en een winkel, gevolgd door 2 scholen. Ik zet mijn fiets op t vaste stekkie en begin aan de eerste straat. Er spelen kinderen op het schoolplein. De post voor de scholen neem ik mee terug. Die hebben geen brievenbus en we hoeven het niet naar binnen te brengen.

 

Straat 2. Ik laat mijn fiets op dezelfde plek staan en neem de volgende bundel uit de fietstas. Er zijn schilders bezig bij nrs. 39 en 37. Ze hebben hun potten verf uitgestald op het paadje naar de voordeur, maar ik hoef er niet naar toe.

Met mijn voeten schuifel ik door de gele bladeren. Het is een heerlijk knisperend geluid.

Ook aan de andere kant bij nrs. 13 en 11 zijn schilders bezig. Ook daar hoef ik vandaag niet te zijn. Ik moet nog even naar de nrs. 9 en 5 en dan ben ik klaar met straat 2.

 

Straat 3. Fiets tegen de lantaarnpaal en op slot natuurlijk. Het is een klein bundeltje voor deze straat.

Er passeert mij een langzaam lopende oude man tegen met oordopjes in.

Als ik halverwege het pad naar de voordeur van nr. 10 ben, hoor ik dat iemand me roept. Ik kijk de straat in en zie dat bij nr. 2 iemand in de voordeur staat met de post in de hand. Ik roep dat ik er zo aan kom.

Ze zegt dat ze deze post al heel vaak terug gestuurd heeft, maar het komt maar steeds terug. Ik leg uit hoe dat komt en wat ze moet doen als ze de post retour stuurt. Maar deze keer neem ik de twee brieven mee terug. Als ik naar mijn fiets loop, zie ik dat één van de twee geen postzegel heeft en waarschijnlijk niet door ons bezorgd is.